حقوقی و مقرراتی

قرارداد الکترونیکی

Electronic contract

قراردادی که ایجاب و قبول آن از راه ابزارهای الکترونیکی مانند وب‌سایت، اپلیکیشن یا پیام داده انجام می‌شود.

قرارداد الکترونیکی قراردادی است که پیشنهاد و قبول آن از طریق وسایل الکترونیکی، مانند وب‌سایت، اپلیکیشن، ایمیل یا تبادل داده میان سامانه‌ها، انجام می‌شود. در حقوق ایران «داده‌پیام» اصولاً همان اعتبار نوشته را دارد و قرارداد الکترونیکی را نمی‌توان صرفاً به دلیل الکترونیکی بودن بی‌اعتبار دانست.

برای اعتبار و قابلیت اثبات چنین قراردادی، معمولاً این موارد اهمیت دارد: شناسایی درست طرفین، ثبت زمان و محتوای توافق، و استفاده از امضای الکترونیکی مناسب. در خدمات مالی دیجیتال، از افتتاح حساب آنلاین تا وام‌های خرد، بیشتر قراردادها همین شکل را دارند و نگهداری سابقهٔ رضایت و اقدامات، کلید اثبات آن‌هاست.

قسمت صوتی این واژه در ۳۰ فروردین ۱۴۰۶ در «یک دقیقه با ایران اوپن فاینانس» منتشر می‌شود.

واژه‌های مرتبط

قراردادContractتوافقی میان دو یا چند شخص که برای آن‌ها حق و تعهد قانونی ایجاد می‌کند و در صورت نقض، قابل پیگیری است.امضای الکترونیکیElectronic signatureهر نشانهٔ الکترونیکی که به یک داده‌پیام پیوست شود و برای شناسایی امضاکننده و تأیید محتوای آن به کار رود.امضای دیجیتالDigital signatureنوعی امضای الکترونیکی مبتنی بر رمزنگاری کلید عمومی که هویت امضاکننده و دست‌نخوردگی سند را تأیید می‌کند.رضایت آگاهانهInformed consentموافقتی که شخص پس از دریافت اطلاعات روشن و کافی دربارهٔ موضوع، پیامدها و حق‌هایش، آزادانه اعلام می‌کند.