سفته
Promissory note
سند تجاری که صادرکننده در آن متعهد می‌شود مبلغی معین را در تاریخ مشخص یا عندالمطالبه به شخصی بپردازد.
سفته سندی تجاری است که به موجب آن صادرکننده بدون قید و شرط متعهد می‌شود مبلغی معین را در تاریخ مشخص یا هنگام مطالبه، به شخص معین یا به حواله‌کرد او بپردازد. سفته دو طرف اصلی دارد: صادرکننده (متعهد) و دارنده (ذینفع).
فرم سفته معمولاً به‌صورت برگهٔ چاپی و بهادار عرضه می‌شود. سفته در عمل بیشتر برای تضمین تعهد به کار می‌رود، مثلاً ضمانت حسن انجام کار در قرارداد استخدام یا پیمانکاری، و کمتر به‌عنوان ابزار پرداخت. سفته با ظهرنویسی منتقل می‌شود و در صورت پرداخت نشدن، دارنده می‌تواند با واخواست حقوق خود را حفظ کند.
قسمت صوتی این واژه در ۵ بهمن ۱۴۰۵ در «یک دقیقه با ایران اوپن فاینانس» منتشر می‌شود.
واژه‌های مرتبط
اسناد تجاریNegotiable instrumentsاسنادی مانند سفته، برات و چک که تعهد پرداخت مبلغی معین را نشان می‌دهند و با ظهرنویسی قابل انتقال‌اند.براتBill of exchange (draft)سند تجاری که در آن صادرکننده به شخص دیگری دستور می‌دهد مبلغی معین را در تاریخ مشخص به دارنده بپردازد.ظهرنویسیEndorsementامضای پشت سند تجاری که آن را به شخص دیگری منتقل می‌کند یا امضاکننده را ضامن پرداخت آن می‌سازد.واخواستProtest (of a negotiable instrument)اقدام رسمی دارندهٔ سفته یا برات برای ثبت پرداخت نشدن سند، تا حق مراجعه به همهٔ امضاکنندگان حفظ شود.