امضای دیجیتال
Digital signature
نوعی امضای الکترونیکی مبتنی بر رمزنگاری کلید عمومی که هویت امضاکننده و دست‌نخوردگی سند را تأیید می‌کند.
امضای دیجیتال نوعی از امضای الکترونیکی است که بر پایهٔ رمزنگاری کلید عمومی کار می‌کند. هر امضاکننده یک کلید خصوصی دارد که فقط در اختیار خودش است و یک کلید عمومی که دیگران برای بررسی امضا از آن استفاده می‌کنند. یک مرکز صدور گواهی الکترونیکی، ارتباط کلید عمومی با هویت واقعی شخص را در قالب «گواهی دیجیتال» تأیید می‌کند.
امضای دیجیتال سه چیز را تضمین می‌کند:
- اصالت: امضا واقعاً از صاحب کلید است؛
- تمامیت: سند پس از امضا تغییر نکرده است؛
- انکارناپذیری: امضاکننده نمی‌تواند به‌سادگی امضایش را انکار کند.
به همین دلیل در بانکداری الکترونیکی و قراردادهای دیجیتال کاربرد زیادی دارد.
قسمت صوتی این واژه در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۶ در «یک دقیقه با ایران اوپن فاینانس» منتشر می‌شود.
واژه‌های مرتبط
امضای الکترونیکیElectronic signatureهر نشانهٔ الکترونیکی که به یک داده‌پیام پیوست شود و برای شناسایی امضاکننده و تأیید محتوای آن به کار رود.قرارداد الکترونیکیElectronic contractقراردادی که ایجاب و قبول آن از راه ابزارهای الکترونیکی مانند وب‌سایت، اپلیکیشن یا پیام داده انجام می‌شود.حریم خصوصی دادهData privacyحق اشخاص بر کنترل گردآوری، استفاده، نگهداری و اشتراک اطلاعات شخصی‌شان و تعهد نهادها به حفاظت از آن.