شرط فسخ
Termination clause
بندی در قرارداد که به یک یا هر دو طرف اجازه می‌دهد در شرایط مشخص قرارداد را یک‌طرفه به هم بزنند.
شرط فسخ بندی از قرارداد است که حق به هم زدن یک‌طرفهٔ قرارداد را در شرایط معین به یکی از طرفین یا هر دو می‌دهد. در حقوق ایران به حق فسخ «خیار» هم گفته می‌شود و گاهی قانون خودش چنین حقی را در شرایطی مانند عیب کالا یا فریب در معامله پیش‌بینی کرده است.
در قراردادهای مالی شرط فسخ معمولاً به مواردی مانند عمل نکردن به تعهدات، تأخیر در پرداخت یا ارائهٔ اطلاعات نادرست گره می‌خورد. فسخ با اقاله (به هم زدن قرارداد با توافق هر دو طرف) فرق دارد و اثر آن معمولاً از زمان فسخ به بعد است. روشن بودن شرایط، روش اعلام و آثار فسخ در متن قرارداد از بروز اختلاف جلوگیری می‌کند.
قسمت صوتی این واژه در ۷ تیر ۱۴۰۶ در «یک دقیقه با ایران اوپن فاینانس» منتشر می‌شود.