عقد
Contract (aqd)
توافقی که با خواست دو طرف شکل می‌گیرد و برای هر دو حق و تعهد می‌سازد؛ پایهٔ همهٔ ابزارهای مالی اسلامی.
عقد در فقه و حقوق ایران به توافقی گفته می‌شود که با ایجاب یک طرف و قبول طرف دیگر شکل می‌گیرد و برای هر دو اثر حقوقی دارد. در مالی اسلامی هر محصول، از تسهیلات بانکی تا صکوک، روی یک عقد مشخص سوار است و نوع عقد تعیین می‌کند مالکیت، سود و ریسک چطور تقسیم شود.
عقدها را معمولاً به دو دسته تقسیم می‌کنند: عقدهای مبادله‌ای مانند مرابحه و سلف که در آن‌ها کالا یا منفعت در برابر عوض معامله می‌شود، و عقدهای مشارکتی مانند مضاربه و مشارکت مدنی که طرفین در سود و زیان شریک‌اند.
قسمت صوتی این واژه در ۱۳ آبان ۱۴۰۵ در «یک دقیقه با ایران اوپن فاینانس» منتشر می‌شود.
واژه‌های مرتبط
بانکداری بدون رباInterest-free (Islamic) bankingنظامی بانکی که به‌جای وام با بهره، منابع را در قالب عقدهای مشخص مانند مشارکت، مرابحه و اجاره به کار می‌گیرد.مرابحهMurabaha (cost-plus sale)فروش کالا با اعلام قیمت تمام‌شده و سود فروشنده؛ بانک کالا را می‌خرد و به‌صورت نقد یا اقساطی به مشتری می‌فروشد.مضاربهMudarabaعقدی که یک طرف سرمایه می‌دهد و طرف دیگر با آن تجارت می‌کند و سود به نسبت توافق‌شده میان آن‌ها تقسیم می‌شود.مشارکت مدنیCivil partnership (musharaka)درآمیختن سرمایهٔ بانک و مشتری برای یک کار مشخص و موقت، و تقسیم سود و زیان به نسبت سهم هر طرف.