خرید دین

خرید دین معامله‌ای است که در آن طلبکار یک طلب مدت‌دار، مثلاً طلبی که از فروش نسیهٔ کالا به دست آمده، را پیش از سررسید به شخص دیگری، مانند بانک، به مبلغی کمتر از مبلغ اسمی می‌فروشد. خریدار دین در سررسید، مبلغ اسمی را از بدهکار وصول می‌کند.

در بانکداری ایران این سازوکار بیشتر برای اسناد تجاری ناشی از معاملات واقعی به کار می‌رود و به فروشندگان کمک می‌کند پول فروش نسیه را زودتر نقد کنند. شرط اصلی آن، واقعی بودن معاملهٔ پشتوانهٔ طلب است. خرید دین به تأمین مالی زنجیرهٔ تأمین نیز نزدیک است.